...
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم…
و با آخرین نگاه تو به پایان رسیدم........
چگونه از آغاز به پایان تو عادت کنم...!؟
آخ... که چقدر بیزارم از عادت ...!
باید بروم دیگر مجالی برای درنگ نیست....
"ساده تر نیست در آغوش عطش جان بدهم تا به سرچشمه سوزان تو عادت بکنم! ؟
ای دل غمزده دیری ست که عادت دارم به سخنهای پریشان تو عادت بکنم !"
از این همه دل بستن خسته ام....
خسته ام از این همه التهاب عشق بی پایان...
چقدر خسته ام از این بی تو بودنی که پایان ندارد...
می دانی رفیق ... غربت غمگینی روز دیدار را با تمام وجودم حس کردم...
دلتنگ تر شدم ... بی تاب تر شدم...
بیقرارتر ... بیقرارتر ... بیقرارتر....
بعد هم من ماندم و خودم ! ... من ماندم و این همه بیقراری...
و گاه و بیگاهی که به نگاهت چنگ می انداختم !
می دانستم از کهنگی نگاهم همه را خوانده بودی ! می دانستم...
من مانده ام و ...
بگذریم !!!
باورت می شود، قصه تمام شده باشد و من مانده باشم و هیچ ؟
تو می دانی که چه شد من ماندم و این همه سکوت ؟
چه شد که من ماندم و این همه دلتنگی........؟
من ماندم و این همه سرگردانی ؟
تو می دانی چرا هر چه این نگاه میبارد، این بغض سبک نمی شود !!!!!!؟؟؟؟؟؟
............
مجالی برای ماندن نیست باید بروم ...تا دور شوم از این همه سر در گمی...
ای رفیق...!!!
و تو ندانستی روایت دل من را...
که چطور روح طوفانی من ، به مهمانی دل دریا زده ام رفت...
و زورق چشمان تو شد......
کاش می دانستی...
من اندیشه و احساس تو را خوب دریافتم...
آخرین نگاه تو تا اعماق دلم رخنه کرد...
در سایه سنگین نگاه خسته و خیس تو ، دریافتم که ماندن جایز نیست ... باید بروم....
باید بروم و خزان سرد خاطره ها را بسپارم به دست باد...
می شود !!؟؟؟؟
آه... دل به دریا باید داد ... تا به سوی غربت دل روان شود...!
رفیق نیمه راه من...!
بی تو چقدر خالی ست این دقایق من...
روزهای بی تو بودن می گذرد ... اما ... سخت !
هرچه می گذرد سخت تر می شود ... بی تو !!...
لحظه های بی تو بودن را در گوش شب نجوا می کنم...
بی تو به طعم تلخ انتظار می گذرد...
من از آغاز همراهت سفر کردم...
مرا به ساحل باران ببر ، دلم تنگ است....
دلم تنگ است ....
دلم تنگ ....
