راز شقایق

یکشنبه ٢٩ فروردین ۱۳۸٩

چیزی به من بگو ...

                                                                  من با نگاه روشن خویش

                                                                  راهی خواهم گشود برای فرداهای تو ـ


                                                                   از میان تاریکی‌هایی که تو را احاطه کرده‌اند

                                                                            و چنان آرزومندانه دعایت خواهم کرد    

      
                                                                  که مطمئن باشی خون زندگی


                                                        همواره در رگ‌هایت جریان خواهد یافت ـ


اما من که


زمانی طولانی عاشقت بوده‌ام،

                   چنان در سپیدی گذر زمان گم خواهم شد


که تو حتا در میان دفتر خاطرات کهنه‌ات هم ـ


نشانی از من نیابی!



                                                                   من خواهم رفت


                                                             و تو شادمانه بال و پر خواهی گشود


                                                  و همچنان از سرسره‌ی زندگی پایین خواهی لغزید


                                                                               و فراموشت خواهد شد ـ


                                                                       که چه معصومانه دوستت داشتم!

بعد در میان آن همه ازدحام و هیاهو،


گردش دوار چرخ فلک تو را به اوج آسمان خواهد برد


و تو از آن بالا ـ


 نظاره خواهی کرد


کسی را که به دنبال رؤیاهای گم‌شده‌ی خود می‌گردد!



                                                              من خواهم پذیرفت،

 

                                                       من خاموشی سرد کوچه‌ها را باور خواهم کرد


                                                       و با آیینه‌ای که دم به دم


                                                      سپیدی موهایم را به من یادآور می‌شود ـ


                                                                                          دوست خواهم شد


و عصای پیری‌ام را که در پای پله‌ها انتظار مرا می‌کشند،


مهربانانه به مشت خواهم فشرد


و با چنان هراسی از پله‌ها بالا خواهم رفت


که انگار هر لحظه ممکن است به پایین سقوط کنم!



                                                                     اما می‌دانم ـ


                                                                     سقوطی در کار نیست!


                                          هیچ‌کس مرگ انسان را به حساب شکست او ننوشته است

                                                              و هیچ نکیر و منکری

                                             در آن صندوقخانه‌ی سرد و تاریک و تنگ،


                                       آدمی را به خاطر نابه‌هنگام مردنش مؤاخذه نخواهد کرد!

اما من دلم نمی‌خواهد دو تا مزار داشته باشم،


یکی در گورستان شهر

 

و یکی در دل زنگار گرفته‌ی تو!    

                                        

 پیش از آنکه بمیرم،

 چیزی به من بگو!

 

 


پيام هاي ديگران ()






.::صفحه اصلی::. .::آرشیو::. .::پست الکترونیکی::.





گولی منگولی

کویر

الدورادو

نامه های خط خطی

ایران سرزمین من

سفر در طبیعت ایران

دیر تش باد

وصله پینه

شبیه خودم

پرسه بر زمین

ایران را بگردیم

راز کوه

میراث ارتباطی

شاعری در اتاق مجازی

ج مثل جوانی

سفرهای عاشقانه در طبیعت بکر و زیبای ایران

دوچرخه سواران کلهر

بزرگترين برج ساز

بزرگ فیلسوف کوچک

دئنا

کوهنوردی ... نشاط زندگی

امید ترابی

قلم و کاغذ و احساس

من و تنهایی

سرخپوستی که تنها نیست

بنده خدا

دیوانگی های من

سلامي چو بوي خوش آشنايي

راهنمای سفر به بهشت

اودلی سوز اورکده یانار

ندای عشاق

سوز عاشقان

زن آدم نیست ، حواست !

رویایی از تو

خواب و رویا

کوچولونویسی های یک ماهیگیر

یادداشت هایی از جنس یک دانشجو

باران پاییزی

کوروش بزرگ

دل نوشته

لبخند،نیشخند،زهر خند

خودکار کمرنگ

تی تی

پارسا

شبگرد تنها

سکوت باران

تمام رویاهای من

شراب ازلی

برادران سايكلتوريسم

وبلاگ دماوند



Designed By DPT